Dit vraagt om een toelichting; vroeger, heel lang geleden, toen ik nog een klein meisje was (ik gok zo vanaf een jaar of 3 tot een jaar of 10, gingen wij met zeer grote regelmaat, met de hele familie (en nog veel meer) naar Wanroij. Dit waren geweldige uitstapjes en ze staan in mijn geheugen gegrift.
Iedereen ging mee; mijn ouders, ome Jan, ome Huub, opa, oma, tante Trees, ome Jan, hun kinderen, soms ook ome Ves, tante Mien, hun kinderen, etc. etc. Er was een grote natuurplas, een enorme speeltuin met heel veel speeltoestellen (vooral 'schuitjes' en 'houten glijbanen'), je kon er ponyrijden, skelteren, er was een kinderboerderij, roeiboten, kortom; genieten voor een peuter/kleuter/kind zoals ik toen was.
Dan ben je tientallen jaren verder en besluit je dit recreatiepark eens te 'googelen'. En wat blijkt; het bestaat nog steeds en er is inmiddels een grote 'binnenspeeltuin' bij gebouwd.
En vanwege de twijfelachtige weersvoorspellingen leek me dit een ideaal uitstapje voor vandaag. Even gepolsd bij manlief, die zag het wel zitten, toen verteld tegen Nienke, die had de rest van de dag (ik vertelde het gisteren) een vette glimlach op d'r gezicht, die er nog steeds zit opgeplakt:-) en ook Noor keek er volgens mij naar uit (als die maar kan klauteren).
Dus…… broodjes gesmeerd, blikjes, knijpfruit, pakjes drinken, reservekleding, fototoestel, pampers, doekjes, washandjes, extra sokken, snoepjes, etc. etc. ingepakt (wij pakken dit soort dingen doorgaans gedegen aan;-), tomtom ingesteld (slik, 1 uur en 6 minuten rijden) gaan we op weg….
En terwijl we Wanroij naderden, nam ook de spanning bij mij toe. Zou het nog steeds zo leuk zijn als in mijn herinnering, wat als het ongelooflijk tegenvalt, wat doet dat dan met die mooie herinnering(en)?
Maar het was geweldig!
De binnenspeeltuin was nieuw en ontzettend mooi en groot! Het zweet stond op Nienke's voorhoofd na een uurtje klauteren, glijden, klimmen, rennen, springen, etc. Ook Noor had het erg naar d'r zin.
Het zwembad zag er exact zo uit als in mijn herinnering; mooi!
De buitenspeeltuin was in mijn herinnering groter, maar goed, ik was destijds ook (iets) kleiner…. maar een feest der herkenning; de pony's waren er nog (waar Nienke maar al te graag een ritje (of meer) op maakte, de skelterbaan was er nog, de elektrische autootjes, de roeibootjes…..
De houten glijbanen hadden plaats gemaakt voor modernere exemplaren en ook de schuitjes waren verdwenen….
Maar daarvoor in de plaats waren mooie, vooral veel plastice (dus ideaal voor Noor) speeltoestellen gekomen.
Inmiddels zitten wij moe, maar ontzettend voldaan weer op de bank. Wat zullen Nienke en Noor dromen….net als ik vroeger….terwijl ik de nachtjes aftelde tot de volgende keer:-).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten