Gewoonte

Toen ik zo'n 12,5 jaar geleden verhuisde naar Utrecht, zei ik nagenoeg iedereen gedag op straat. In Limburg doen ze dat nu eenmaal…. Rob vond dat heel vreemd en 'anderen' ook, want zelden zei iemand gedag terug, of ik kreeg een vragende blik als in 'ken ik jou?'…. Tja, in het dorp waar ik ben opgegroeid kent iedereen elkaar wel zo'n beetje (of denkt dat in ieder geval;-).

Inmiddels wonen we alweer 10 jaar in IJsselstein en heb ik mijn 'oude' gewoonte weer opgepakt (hier zegt men namelijk wel gedag terug:-). En wat schetst mijn verbazing? Mijn jongste telg heeft deze gewoonte feilloos over genomen.
Waar ik ook fiets of wandel met Noor, ze zegt tegen iedereen gedag of zwaait vrolijk. Alsof ze ze al jaren kent. En nee, geen bescheiden 'hoi', of 'hallo', nee, een uitbundig 'hiiiiiiiiiiiiii' in een toonhoogte die ook haar grote zus niet onbekend is (schel)….

Ik noemde Nienke altijd 'mijn zonnetje' en Noor was 'mijn cadeautje'. Maar beide dames zorgen voor het zonnetje in mijn leven en zelfs voor een glimlach op het gezicht van nagenoeg elke willekeurige voorbijganger. Zelfs bij de meest nors kijkende mensen verschijnt een voorzichtige glimlach op het gezicht als Noor hem/haar enthousiast begroet.
Dat dit vaak voor de nodige vertraging zorgt (Noor nodigt hiermee namelijk mensen regelmatig uit voor een gezellig praatje en doet uitbundig mee in de conversatie), neem ik graag voor lief.

Want wie kan er nu geen 'zonnetje' gebruiken in dit barre voorjaar?