De werkweek zit er alweer op! Ik merkte een duidelijk verschil met vorige week; herkende al enkele mensen, wist er zelfs in sommige gevallen de juiste namen bij, mijn pc startte zonder problemen op (nu nog de crm-/hrm-systemen, want ik heb een soort van structureel ruzie met het systeem tijdens het inlogproces), nam niet meer de telefoon op met 'Goedemorgen, Liquimondo, u spreekt met Didi Dorssers', maar noemde keurig het bedrijf bij de juiste naam en genoot van elke minuut van de fietstocht!
Ondanks dat ik mijn leasekarretje heus mis, geniet ik intens van de 25-minuten-tellende fietstocht door de weilanden, langs de beekjes en de Nedereindse Plas. Ik kom met een glimlach op mijn werk en met net zo'n grote glimlach weer thuis. Helemaal als er, zodra ik de poort open doe een klein meisje tegen de ramen zit geplakt en heel hard roept 'Mammaaaaa':-), waarna een ander, iets groter meisje, snel naar me toe rent, me bij mijn benen pakt en een dikke kus op mijn voorhoofd plant (ja, je moet toch je positie als 'oudste zus' even veilig stellen;-).
Gisteren had Nienke studiedag (nou ja, de juffen en meesters dan), ook voor Noor hadden we geen opvang, dus Rob was een dagje thuis. Nu is Rob niet heel vaak een hele dag alleen thuis met de meiden, dus ik sms'te in de loop van de dag al een keer 'hoe gaat het?' en kreeg exact de reactie ik had verwacht: 'zwaar'… Toen ik thuis kwam zag ik een vermoeid uitziende man, met wallen onder zijn ogen, hoorde een diepe zucht en trapte vrijwel direct in de resten van een liga…Terwijl ik mijn jas ophing zag ik de chaos in de speelkamer en op mijn vraag 'wat eten we?', kreeg ik het antwoord 'iets makkelijks'….;-).
Wat is dat toch met mannen? Multitasking zit er duidelijk niet in….
Voordeel hiervan is dat ik er bij Rob punten bij heb gekregen…. Ik doe namelijk, terwijl Noor slaapt, het huishouden, terwijl ze aan het spelen is, de was, tussendoor spelen we, gaan we boodschapjes doen, moet Nienke uit school gehaald worden en krijg het ook nog voor elkaar om om 18.00 uur het eten (ja, een verantwoorde maaltijd) op tafel te hebben staan en als ik mazzel heb, heb ik tussendoor ook nog even op de bank gezeten met een boek/tijdschrift.
Je hoort mij niet klagen, ik geniet van die dagen en al die heerlijke momenten met de meiden, de mijlpalen, de vragen, de lachsalvo's, discussies tussen de meiden, de spelletjes en al het geknuffel. Die poepluiers, valpartijen, vingertjes op de ramen, boze buien neem ik graag voor lief.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten